Doorgaan naar hoofdcontent


Blauwhelmen stonden altijd voor elkaar klaar in Libanon

De chauffeur van mijn broer voor de eerste keer ontmoet. Hij was met hem in Libanon begin jaren '80. Blauwhelmen, vredestroepen. Kilometers in het donker patrouillelopen met een groepje collega´s. Uren geen woord mogen zeggen in de stilte van de nacht. Waar zit die gewapende man die je moet arresteren? 

Mijn broer was commandant van een panservoertuig, een YPR. Zo'n ding op zes banden. Geschikt voor heuvelachtig terrein, zoals we dat in ons land niet kennen. Aan de ene kant liggen soldaten van Israel met Christelijke troepen en aan de andere kant Palestijnen, de PLO van Arafat. Ze voelden zich soms een schietschijf. Was het slechts treiterij of toch serieus? De uitkijkpost hebben ze in elk geval verlaten, zo vertelt de oud-chauffeur op Veteranendag 2018. Hij heeft geen werk en mist de teamgeest van het leger in onze samenleving. "We waren er altijd voor elkaar." Een collega liep er een trauma op en is al jaren in behandeling. 

Mijn broer kwam ruim 20 jaar om op oefening in Noorwegen. Vrachtwagen gleed het ravijn in. Nee, ze reden niet in colonne. Defensie wast haar handen in onschuld, zo leerde de zitting van de militaire rechtbank in Arnhem. De chauffeur van de vrachtwagen waarin ze zaten, die had beter moeten opletten. Gevolg: twee doden, vier zwaar gewonden. De man, 23 jaar, was eigen ook slachtoffer. Hij had net enkele maanden daarvoor nog zijn vriendin verloren bij een auto-ongeluk. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Weer zo'n fantastische dag gehad bij Itom Taal. Het vroor buiten dat het kraakte. En de cursisten kwamen ijskoud naar de Jacob Catsstraat in Hengelo toegestroomd om hun kennis van de Nederlandse taal te verbeteren. Een van onze altijd vrolijke docenten zong in de pauze zo maar het titellied van Noddy, de Engelse kinderserie over een grappig mannetje dat met zijn autootje het een na het andere bijzondere avonturen beleeft. 



Drie van onze cursisten vonden het lied zo grappig dat ze het onmiddellijk opzochten op internet en afspeelden waarna het vrolijke humeur van onze collega escaleerde naar een opperbeste stemming dat de drie volwassen kerels weer aanzette tot meer lol onder elkaar. De uitbundiger sfeer bleef de hele pauze van een half uur domineren en leek iedereen mee te slepen. 

Nog even het filmpje opgezocht voor al die mensen die samen met hun kinderen naar Noddy keken. De heerlijke combinatie van vrijwilligers en beroepskrachten bewijst maar weer een fantastische formule te zi…
Verschrikkelijk geschrokken ben ik. Het gaat slecht met mijn taalmaatje. Hij ligt op de bank onder een dekbed in de woonkamer bij zijn ouders. Twee weken nadat Mustafa (23) een aanval kreeg op vakantie in Parijs en in het ziekenhuis belandde oogt hij nog steeds uitgeput. Hij is suf en valt steeds in slaap. Praten valt hem zwaar. Zijn ouders en zijn twee zusjes zijn flink aangeslagen maar desondanks toch opgelucht dat hij terug is, dank zij Allah.

Mustafa is dom geweest. Hij vertrok zonder een bericht achter te laten. In Zwolle verloor hij al een mobieltje. Hij ontmoette twee andere Arabisch sprekende mannen en ze besloten samen met de bus naar Parijs te rijden. Tijdens een plaspauze reed de bus zonder hem verder. Zijn tas met geld, laptop en kleren zijn weg. Mustafa besloot achter de bus aan te reizen maar hij verdwaalde in Parijs en niemand spreekt er Engels.

Mustafa had toevallig nog een kaartje bij zich van een tankstationhouder en belde hem met de vraag zijn broer te benaderen. Die…
Wist je dat de turbines voor de opwekking van elektriciteit precies op 3000 toeren draaien? Anders is de netspanning niet exact 50 hertz. De klokken gaan dan te snel of juist te langzaam draaien. In de Verenigde Staten draait het net op 60 hertz. Vandaag heb ik dat geleerd in het Industriemuseum van Oyfo in Hengelo, die vlakbij de moskee staat waar Mustafa vrijdag nog was om te bidden. 

Hij lijkt het museum interessant te vinden. Mijn Syrische vriend was de afspraak voor deze zogeheten Draai en Doedag vergeten. Hij dacht dat dit volgende week zondag zou zijn.






Een half uur nadat ik hem had gebeld troffen we elkaar dan toch bij de bibliotheek om van daar uit door te fietsen naar Oyfo, het voormalige industriemuseum Heim. Uitleggen waar dat is leek te moeilijk door de taalkloof tussen ons. We hadden de begane grond 'gedaan' toen zijn vader plotseling voor de deur stond van het museum. Hij was kennelijk nieuwsgierig geworden wie die man was die zijn zoon nu al enkele maanden elke we…