Doorgaan naar hoofdcontent


Blauwhelmen stonden altijd voor elkaar klaar in Libanon

De chauffeur van mijn broer voor de eerste keer ontmoet. Hij was met hem in Libanon begin jaren '80. Blauwhelmen, vredestroepen. Kilometers in het donker patrouillelopen met een groepje collega´s. Uren geen woord mogen zeggen in de stilte van de nacht. Waar zit die gewapende man die je moet arresteren? 

Mijn broer was commandant van een panservoertuig, een YPR. Zo'n ding op zes banden. Geschikt voor heuvelachtig terrein, zoals we dat in ons land niet kennen. Aan de ene kant liggen soldaten van Israel met Christelijke troepen en aan de andere kant Palestijnen, de PLO van Arafat. Ze voelden zich soms een schietschijf. Was het slechts treiterij of toch serieus? De uitkijkpost hebben ze in elk geval verlaten, zo vertelt de oud-chauffeur op Veteranendag 2018. Hij heeft geen werk en mist de teamgeest van het leger in onze samenleving. "We waren er altijd voor elkaar." Een collega liep er een trauma op en is al jaren in behandeling. 

Mijn broer kwam ruim 20 jaar om op oefening in Noorwegen. Vrachtwagen gleed het ravijn in. Nee, ze reden niet in colonne. Defensie wast haar handen in onschuld, zo leerde de zitting van de militaire rechtbank in Arnhem. De chauffeur van de vrachtwagen waarin ze zaten, die had beter moeten opletten. Gevolg: twee doden, vier zwaar gewonden. De man, 23 jaar, was eigen ook slachtoffer. Hij had net enkele maanden daarvoor nog zijn vriendin verloren bij een auto-ongeluk. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een waxinelichtje aangestoken met mijn vriend en taalmaatje in de kapel. Hij betaalde de dertig cent, hoewel hij Islamitisch is. Maria en Jezus hebben ook voor hem een grote waarde. Een houvast. Vooral nu misschien. Het gaat niet goed met hem. Geboren en getogen in de oudste stad van de wereld, gevlucht voor het oorlogsgeweld in een bootje en onlangs opnieuw alles verloren. Op weg naar Parijs bijna alles kwijtgeraakt toen de bus hem achterliet bij een vreemd tankstation. 

ZwervenZonder mobiel, laptop en geld zwierf hij dagenlang in de Franse hoofdstad. Sliep in parken en riolen. Tot hij na dagen werd opgepakt omdat hij met een schaartje bezig was op straat in het hart van de zwaar bewaakte stad. Na een dag in een cel kreeg hij een aanval van een spierziekte die onder mensen in het Midden Oosten vaker voorkomt. 

PsychoseHij krijgt zware medicijnen en ziet kans via een kaartje van een tankstation zijn woonplaats te bellen en contact te krijgen via via met zijn familie. Hij heeft het gevoe…
Hij is agressief en laat duidelijk weten dat hij mij niet mag. Zijn gezicht is bleek, wat zoiets betekent dat hij klaar is om te vechten. Hij probeert me uit de tent te lokken. Mijn vriend negeert hem volkomen. We zitten met zijn drieën in de rookruimte van Mediant voor geestelijke gezondheidszorg.

Mustafa maakt een bekende gebaar wanneer de vijandelijke jongeman de ruimte heeft verlaten. Mustafa doet alsof hij een enorme splinter uit zijn voorhoofd trekt. "Alle Turken zijn niet goed wijs", zegt hij kalm. "Blaffende honden bijten niet", zeg ik tegen mijn Syrische vriend waarna ik uitleg wat ik daarmee bedoel. "Blaffende honden bijten niet", herhaalt hij mijn woorden.

Zijn 24-ste verjaardag vierde hij deze week in zijn kamer bij Mediant. Een slinger met vlaggetjes hangt nog boven zijn bed en op het tafeltje ligt een boek dat ik hem heb gegeven. Het gaat over het oneindige heelal. Er ligt een vel papier met aantekeningen onder het boek. Mustafa leest er fanat…
Schoten bij arrestatie voor politiebureau

Een schietpartij van dichtbij meegemaakt. Nota bene voor het politiebureau in onze stad. We deden boodschappen en hoorden, eenmaal buiten op de fiets, vier of vijf knallen vlak achter elkaar. ´Zal wel vuurwerk zijn´, dacht ik. Maar aan de houding van mensen op straat leidde ik direct af dat er iets bijzonders aan de hand moest zijn. Mensen stonden verstijfd naar de ingang van het politiebureau te kijken. Vier agenten zaten inmiddels bovenop een persoon die liggend op de grond geen kant meer op kon. In de verte hoorde ik een sirene van een politiewagen maar het gevaar was al geweken. 



Een week later hoorde ik wie de arrestant was. Het was een oud vriendje van mij. Iemand die ik redelijk goed ken. Voor velen de dorpsgek. Zijn vader was vroeg overleden en toen hij een jaar of 16 was vond zijn moeder hem oud genoeg om op eigen benen te kunnen staan. Dat was waarschijnlijk ook de laatste keer dat hij zijn moeder wilde zien. 

Zwartwerk
Hij is superhandi…