Doorgaan naar hoofdcontent
Vluchteling droomt van paardrijden 

Paardrijden, heel veel paardrijden. Dat deed mijn vriend Ahmed maar al te graag. Zijn ogen glimmen. "Paardrijden is heel goed voor jou", zegt hij. Ahmed groeide op in de oudste stad op aarde die nog steeds wordt bewoond, Damascus, de hoofdstad van Syrië, waar miljoenen mensen samengepakt woonden. En dan reed hij er paard? Een vluchteling van amper 24 jaar oud, die in weelde en rijkdom opgroeide? Het leven is soms niet te vatten. 

Hoe kan hij zo diep zijn gezakt dat hij op zijn vlucht, in een open bootje 's nachts in de stromende regen alles achter moest laten en eenmaal wonend in Nederlands opnieuw alles verloor, zijn laptop, zijn geld en zijn mobieltje? Waarom zit hij nu in een psychiatrisch ziekenhuis? Schijnbaar gaat het nu toch goed met hem. De dokter bouwt de medicatie af en Ahmed sport steeds vaker. Hij sterkt weer wat aan nadat hij zo'n drie maanden geleden in een psychose raakte. Hij werd sterk vermagerd door zijn ouders na drie dagen zoeken gevonden in een ziekenhuis in Parijs. Maar stoppen met roken is nog steeds een brug te ver. Te moeilijk nog. Maar hij weet, het is slecht voor je gezondheid. 

Op zijn bureau in zijn kamer ligt een boekje met de theorie voor het rijexamen. Ahmed wil volgende maand zijn theorie-examen halen en daarna op voor de praktijk. Wat zijn ruiterpaden, vraagt hij mij. Waarna ik uitleg dat in Twente veel mensen paarden houden en er mee door de bossen rijden. Zo komen we op het feit dat Ahmed zelf veel paard heeft gereden.

Autorijden is ook geen probleem voor hem. In Syrië haalde hij zijn rijbewijs ook al. Alleen is dat bewijs in Nederland niet geldig. Misschien dat hij geld kan verdienen met pakketjes rond brengen. Want hij wil studeren. HBO bouwkunde. Ahmed is slim, kent veel talen en weet bijna alles van wis-, natuur- en scheikunde. Zijn toekomstdroom is architect worden. Een droom die alleen in Nederland kan uitkomen, maar in Syrië keihard nodig zal zijn. De schade in het land moet onvoorstelbaar zijn door de oorlog.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Internationale Vrouwendag, vijf jaar Taalpunt Menthol en het verlies van mensenlevens in Syrië komt steeds dichterbij. Mijn week in een notedop. Een cursist uit oorlogsgebied in Syrië is alleen maandag bij ons geweest op Nederlandse les. Een deel van haar familie is achtergebleven in Afrin dat nu al dagen onder vuur ligt van Turkse militairen. Ze krijgt begin deze week geen contact meer met hen. Ze is verslagen. Ze vreest het ergste. Complete huizenblokken zijn er weggevaagd met bombardementen.  Het was allemaal niet gebeurd als vrouwen veel meer macht hadden. Mannen beginnen oorlogen, vrouwen niet. Zij weten wat het is negen maanden een kind dragen. Ze voelen hoe leven ontstaat, niet hoe levens eindigen. Deelname aan de eerste fakkeloptocht op de Internationale Vrouwendag in Hengelo voelt goed. De wandeling is ook voor vrede en verdraagzaamheid. Er moet nog zoveel veranderen in de wereld.  En tot slot ben ik met mijn taalmaatje uit Syrië op het feestje van Wijkracht geweest in
Haha. Fantastisch. Johannes staat in de krant. De jonge vader uit Eritrea schittert op de foto. Ik ken hem goed van Itom Taal waar hij Nederlands leert. Soms help ik hem wat extra bij hem, of bij mij thuis. Maar wanneer ik hem app over het artikel blijkt dat hij eigenlijk niet precies te weten wat er is gebeurd. De fotograaf, ja. Dat herinnert hij zich. Maar een vrouwelijke journaliste heeft hij niet gezien. 'I am not happy with this krant, Marcel', appt hij terug.  Eigenlijk vindt hij het hele verhaal 'jammer'. Zijn 'history', zoals opgeschreven in de krant, klopt niet, zegt hij. 'It's not my real history.' Hij spreekt nog slecht Nederlands en krijgt daarom hulp van een landgenoot uit Eritrea die wel goed Nederlands spreekt, zo vertelt de krant. Maar met een artikel in Tubantia heeft Johannes niet ingestemd. Het is eigenlijk allemaal langs hem heen gegaan. Hij voelt zich afgeschilderd als een stumperd. 'I am sad about that.' En zijn
Pas herenigd na drie afwijzingen Vaak hoor je van vluchtelingen de meest gruwelijke verhalen. Positief nieuws is schaars. Maar soms gebeurt  iets bijzonders. Zoals met Johannes die op het moment dat ik dit schrijf terug is in Afrika.  Voor de eerste keer in meer dan vier jaren tijd ziet hij eindelijk zijn vrouw en kind terug. Drie keren zijn verzoeken afgewezen  om te mogen herenigen . Johannes leed daar zichtbaar zwaar onder. Onlangs kreeg hij dan toch toestemming voor een hereniging met zijn gezin. Hij ziet zijn vrouw terug in Addis Abbeba, de hoofdstad van Ethiopië. Hun geboortegrond ligt echter in Eritrea. Maar dat land is onbereikbaar voor hen geworden. Veel mensen vluchten omdat een dictator de baas is.  Johannes droom komt binnenkort uit. De streng gelovige christenen trouwt binnen enkele dagen met zijn vrouw. Daarna komt hij terug naar Nederland en zal het nog even duren voordat zijn vrouw en kind de reis naar de lage landen ondernemen. Andere cursisten van onze scho