Doorgaan naar hoofdcontent

Hoe voelt het om in de vuurlinie te liggen? Al zeven dagen komen de bominslagen steeds dichterbij. Huis na huis verandert in stof. Mensen slaan kapot in de scherven van schroot. De dood wacht op je. Nee. Niet zijzelf. Maar hun familie. Zij kunnen geen kant meer op. Twee van onze cursisten Inburgering komen uit Afrin. De Syrische stad ligt onder vuur van de Turken die weerstand ondervinden van een nieuwe, krachtige coalitie tussen Koerden en de soldaten van Assad. Amerika steunt de Koerden, de Russen Assad. De koude oorlog ontdooit?





Het geweld houdt al zeven jaar aan en kan nog steeds verrassen. Wie vecht tegen wie, waarom en voor hoe lang? Niemand die het begrijpt. Mohammad zag ik de laatste keer vorige week. Hij maakte zich grote zorgen om zijn vrouw en twee kinderen die bij zijn broer zijn in Afrin. Waarheen nu? Vluchten kan niet meer. En de oorlog woedt voort. Mohammad rookt. Zijn ogen zijn rooddoorlopen. Hij is gespannen. Struikelt over de weinige Nederlandse woorden die hij kent. Hij zoekt ze. Maar kan ze niet vinden. Waarheen met al dat verdriet?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een waxinelichtje aangestoken met mijn vriend en taalmaatje in de kapel. Hij betaalde de dertig cent, hoewel hij Islamitisch is. Maria en Jezus hebben ook voor hem een grote waarde. Een houvast. Vooral nu misschien. Het gaat niet goed met hem. Geboren en getogen in de oudste stad van de wereld, gevlucht voor het oorlogsgeweld in een bootje en onlangs opnieuw alles verloren. Op weg naar Parijs bijna alles kwijtgeraakt toen de bus hem achterliet bij een vreemd tankstation. 

ZwervenZonder mobiel, laptop en geld zwierf hij dagenlang in de Franse hoofdstad. Sliep in parken en riolen. Tot hij na dagen werd opgepakt omdat hij met een schaartje bezig was op straat in het hart van de zwaar bewaakte stad. Na een dag in een cel kreeg hij een aanval van een spierziekte die onder mensen in het Midden Oosten vaker voorkomt. 

PsychoseHij krijgt zware medicijnen en ziet kans via een kaartje van een tankstation zijn woonplaats te bellen en contact te krijgen via via met zijn familie. Hij heeft het gevoe…
Schoten bij arrestatie voor politiebureau

Een schietpartij van dichtbij meegemaakt. Nota bene voor het politiebureau in onze stad. We deden boodschappen en hoorden, eenmaal buiten op de fiets, vier of vijf knallen vlak achter elkaar. ´Zal wel vuurwerk zijn´, dacht ik. Maar aan de houding van mensen op straat leidde ik direct af dat er iets bijzonders aan de hand moest zijn. Mensen stonden verstijfd naar de ingang van het politiebureau te kijken. Vier agenten zaten inmiddels bovenop een persoon die liggend op de grond geen kant meer op kon. In de verte hoorde ik een sirene van een politiewagen maar het gevaar was al geweken. 



Een week later hoorde ik wie de arrestant was. Het was een oud vriendje van mij. Iemand die ik redelijk goed ken. Voor velen de dorpsgek. Zijn vader was vroeg overleden en toen hij een jaar of 16 was vond zijn moeder hem oud genoeg om op eigen benen te kunnen staan. Dat was waarschijnlijk ook de laatste keer dat hij zijn moeder wilde zien. 

Zwartwerk
Hij is superhandi…
Haha. Fantastisch. Johannes staat in de krant. De jonge vader uit Eritrea schittert op de foto. Ik ken hem goed van Itom Taal waar hij Nederlands leert. Soms help ik hem wat extra bij hem, of bij mij thuis. Maar wanneer ik hem app over het artikel blijkt dat hij eigenlijk niet precies te weten wat er is gebeurd. De fotograaf, ja. Dat herinnert hij zich. Maar een vrouwelijke journaliste heeft hij niet gezien. 'I am not happy with this krant, Marcel', appt hij terug. 




Eigenlijk vindt hij het hele verhaal 'jammer'. Zijn 'history', zoals opgeschreven in de krant, klopt niet, zegt hij. 'It's not my real history.' Hij spreekt nog slecht Nederlands en krijgt daarom hulp van een landgenoot uit Eritrea die wel goed Nederlands spreekt, zo vertelt de krant. Maar met een artikel in Tubantia heeft Johannes niet ingestemd. Het is eigenlijk allemaal langs hem heen gegaan. Hij voelt zich afgeschilderd als een stumperd. 'I am sad about that.' En zijn landgeno…