Doorgaan naar hoofdcontent

Verschrikkelijk geschrokken ben ik. Het gaat slecht met mijn taalmaatje. Hij ligt op de bank onder een dekbed in de woonkamer bij zijn ouders. Twee weken nadat Mustafa (23) een aanval kreeg op vakantie in Parijs en in het ziekenhuis belandde oogt hij nog steeds uitgeput. Hij is suf en valt steeds in slaap. Praten valt hem zwaar. Zijn ouders en zijn twee zusjes zijn flink aangeslagen maar desondanks toch opgelucht dat hij terug is, dank zij Allah.


Mustafa is dom geweest. Hij vertrok zonder een bericht achter te laten. In Zwolle verloor hij al een mobieltje. Hij ontmoette twee andere Arabisch sprekende mannen en ze besloten samen met de bus naar Parijs te rijden. Tijdens een plaspauze reed de bus zonder hem verder. Zijn tas met geld, laptop en kleren zijn weg. Mustafa besloot achter de bus aan te reizen maar hij verdwaalde in Parijs en niemand spreekt er Engels.
 

Mustafa had toevallig nog een kaartje bij zich van een tankstationhouder en belde hem met de vraag zijn broer te benaderen. Die zou hem geld kunnen sturen. Maar dat lukte niet. Hongerig en slapend in parken en op straat sukkelde Mustafa dagenlang door Parijs tot agenten ontdekten op 9/11 dat hij een schaar bij zich had. Hardhandig met de handen geboeid op de rug werd hij opgepakt en meer dan een dag lang opgesloten.
 

Tot overmaat van ellende kreeg hij ook nog een zware aanval waarbij zijn spieren verkrampen. In het ziekenhuis kreeg Mustafa zware medicijnen waardoor hij buiten westen raakte. In plaats van de familie te bellen, deden politie en ziekenhuismedewerkers niets om de familie in te lichten over de toestand en de verblijfplaats van Mustafa.
 

De familie had al dagen niets meer van hun geliefde gehoord en deden aangifte bij de politie in hun woonplaats Hengelo. Het bericht kwam in de krant en op internet. De garagehouder las dat en herinnerde zich dat Mustafa hem enkele dagen eerder belde vanuit Parijs. Hij besloot de politie te bellen en de politie informeerde de familie hierover en die besloot met vier mensen te gaan zoeken in Parijs. Ze zochten drie dagen lang vrijwel non-stop. Ze zochten in parken en ziekenhuizen. Pamfletten in de Franse taal verspreidden zij overal, totdat ze aan de balie van een ziekenhuis hoorden dat Mustafa daar zou liggen.
 

De familie herenigde zich snel maar Mustafa kon nog niet reizen. Hij was wel tien kilo afgevallen en kon nog niet mee terug naar Nederland. Pas dagen later mocht hij het ziekenhuis verlaten. De familie is verdrietig en teleurgesteld. Mustafa heeft dagen in Parijs rond gezworven zonder hulp te hebben gekregen. Hij heeft er zelfs ruzie gehad met drie vier jongens en daarbij klappen opgelopen. Vier weken nadat hij als vermist is opgegeven zie ik een magere, totaal vermoeide jongeman voor me die Engels tegen me spreekt omdat hij even denkt dat hij weer in Parijs is en tegen een vreemde spreekt.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Weer zo'n fantastische dag gehad bij Itom Taal. Het vroor buiten dat het kraakte. En de cursisten kwamen ijskoud naar de Jacob Catsstraat in Hengelo toegestroomd om hun kennis van de Nederlandse taal te verbeteren. Een van onze altijd vrolijke docenten zong in de pauze zo maar het titellied van Noddy, de Engelse kinderserie over een grappig mannetje dat met zijn autootje het een na het andere bijzondere avonturen beleeft. 



Drie van onze cursisten vonden het lied zo grappig dat ze het onmiddellijk opzochten op internet en afspeelden waarna het vrolijke humeur van onze collega escaleerde naar een opperbeste stemming dat de drie volwassen kerels weer aanzette tot meer lol onder elkaar. De uitbundiger sfeer bleef de hele pauze van een half uur domineren en leek iedereen mee te slepen. 

Nog even het filmpje opgezocht voor al die mensen die samen met hun kinderen naar Noddy keken. De heerlijke combinatie van vrijwilligers en beroepskrachten bewijst maar weer een fantastische formule te zi…
Wist je dat de turbines voor de opwekking van elektriciteit precies op 3000 toeren draaien? Anders is de netspanning niet exact 50 hertz. De klokken gaan dan te snel of juist te langzaam draaien. In de Verenigde Staten draait het net op 60 hertz. Vandaag heb ik dat geleerd in het Industriemuseum van Oyfo in Hengelo, die vlakbij de moskee staat waar Mustafa vrijdag nog was om te bidden. 

Hij lijkt het museum interessant te vinden. Mijn Syrische vriend was de afspraak voor deze zogeheten Draai en Doedag vergeten. Hij dacht dat dit volgende week zondag zou zijn.






Een half uur nadat ik hem had gebeld troffen we elkaar dan toch bij de bibliotheek om van daar uit door te fietsen naar Oyfo, het voormalige industriemuseum Heim. Uitleggen waar dat is leek te moeilijk door de taalkloof tussen ons. We hadden de begane grond 'gedaan' toen zijn vader plotseling voor de deur stond van het museum. Hij was kennelijk nieuwsgierig geworden wie die man was die zijn zoon nu al enkele maanden elke we…