Doorgaan naar hoofdcontent

Verschrikkelijk geschrokken ben ik. Het gaat slecht met mijn taalmaatje. Hij ligt op de bank onder een dekbed in de woonkamer bij zijn ouders. Twee weken nadat Mustafa (23) een aanval kreeg op vakantie in Parijs en in het ziekenhuis belandde oogt hij nog steeds uitgeput. Hij is suf en valt steeds in slaap. Praten valt hem zwaar. Zijn ouders en zijn twee zusjes zijn flink aangeslagen maar desondanks toch opgelucht dat hij terug is, dank zij Allah.


Mustafa is dom geweest. Hij vertrok zonder een bericht achter te laten. In Zwolle verloor hij al een mobieltje. Hij ontmoette twee andere Arabisch sprekende mannen en ze besloten samen met de bus naar Parijs te rijden. Tijdens een plaspauze reed de bus zonder hem verder. Zijn tas met geld, laptop en kleren zijn weg. Mustafa besloot achter de bus aan te reizen maar hij verdwaalde in Parijs en niemand spreekt er Engels.
 

Mustafa had toevallig nog een kaartje bij zich van een tankstationhouder en belde hem met de vraag zijn broer te benaderen. Die zou hem geld kunnen sturen. Maar dat lukte niet. Hongerig en slapend in parken en op straat sukkelde Mustafa dagenlang door Parijs tot agenten ontdekten op 9/11 dat hij een schaar bij zich had. Hardhandig met de handen geboeid op de rug werd hij opgepakt en meer dan een dag lang opgesloten.
 

Tot overmaat van ellende kreeg hij ook nog een zware aanval waarbij zijn spieren verkrampen. In het ziekenhuis kreeg Mustafa zware medicijnen waardoor hij buiten westen raakte. In plaats van de familie te bellen, deden politie en ziekenhuismedewerkers niets om de familie in te lichten over de toestand en de verblijfplaats van Mustafa.
 

De familie had al dagen niets meer van hun geliefde gehoord en deden aangifte bij de politie in hun woonplaats Hengelo. Het bericht kwam in de krant en op internet. De garagehouder las dat en herinnerde zich dat Mustafa hem enkele dagen eerder belde vanuit Parijs. Hij besloot de politie te bellen en de politie informeerde de familie hierover en die besloot met vier mensen te gaan zoeken in Parijs. Ze zochten drie dagen lang vrijwel non-stop. Ze zochten in parken en ziekenhuizen. Pamfletten in de Franse taal verspreidden zij overal, totdat ze aan de balie van een ziekenhuis hoorden dat Mustafa daar zou liggen.
 

De familie herenigde zich snel maar Mustafa kon nog niet reizen. Hij was wel tien kilo afgevallen en kon nog niet mee terug naar Nederland. Pas dagen later mocht hij het ziekenhuis verlaten. De familie is verdrietig en teleurgesteld. Mustafa heeft dagen in Parijs rond gezworven zonder hulp te hebben gekregen. Hij heeft er zelfs ruzie gehad met drie vier jongens en daarbij klappen opgelopen. Vier weken nadat hij als vermist is opgegeven zie ik een magere, totaal vermoeide jongeman voor me die Engels tegen me spreekt omdat hij even denkt dat hij weer in Parijs is en tegen een vreemde spreekt.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een waxinelichtje aangestoken met mijn vriend en taalmaatje in de kapel. Hij betaalde de dertig cent, hoewel hij Islamitisch is. Maria en Jezus hebben ook voor hem een grote waarde. Een houvast. Vooral nu misschien. Het gaat niet goed met hem. Geboren en getogen in de oudste stad van de wereld, gevlucht voor het oorlogsgeweld in een bootje en onlangs opnieuw alles verloren. Op weg naar Parijs bijna alles kwijtgeraakt toen de bus hem achterliet bij een vreemd tankstation. 

ZwervenZonder mobiel, laptop en geld zwierf hij dagenlang in de Franse hoofdstad. Sliep in parken en riolen. Tot hij na dagen werd opgepakt omdat hij met een schaartje bezig was op straat in het hart van de zwaar bewaakte stad. Na een dag in een cel kreeg hij een aanval van een spierziekte die onder mensen in het Midden Oosten vaker voorkomt. 

PsychoseHij krijgt zware medicijnen en ziet kans via een kaartje van een tankstation zijn woonplaats te bellen en contact te krijgen via via met zijn familie. Hij heeft het gevoe…
Hij is agressief en laat duidelijk weten dat hij mij niet mag. Zijn gezicht is bleek, wat zoiets betekent dat hij klaar is om te vechten. Hij probeert me uit de tent te lokken. Mijn vriend negeert hem volkomen. We zitten met zijn drieën in de rookruimte van Mediant voor geestelijke gezondheidszorg.

Mustafa maakt een bekende gebaar wanneer de vijandelijke jongeman de ruimte heeft verlaten. Mustafa doet alsof hij een enorme splinter uit zijn voorhoofd trekt. "Alle Turken zijn niet goed wijs", zegt hij kalm. "Blaffende honden bijten niet", zeg ik tegen mijn Syrische vriend waarna ik uitleg wat ik daarmee bedoel. "Blaffende honden bijten niet", herhaalt hij mijn woorden.

Zijn 24-ste verjaardag vierde hij deze week in zijn kamer bij Mediant. Een slinger met vlaggetjes hangt nog boven zijn bed en op het tafeltje ligt een boek dat ik hem heb gegeven. Het gaat over het oneindige heelal. Er ligt een vel papier met aantekeningen onder het boek. Mustafa leest er fanat…
Schoten bij arrestatie voor politiebureau

Een schietpartij van dichtbij meegemaakt. Nota bene voor het politiebureau in onze stad. We deden boodschappen en hoorden, eenmaal buiten op de fiets, vier of vijf knallen vlak achter elkaar. ´Zal wel vuurwerk zijn´, dacht ik. Maar aan de houding van mensen op straat leidde ik direct af dat er iets bijzonders aan de hand moest zijn. Mensen stonden verstijfd naar de ingang van het politiebureau te kijken. Vier agenten zaten inmiddels bovenop een persoon die liggend op de grond geen kant meer op kon. In de verte hoorde ik een sirene van een politiewagen maar het gevaar was al geweken. 



Een week later hoorde ik wie de arrestant was. Het was een oud vriendje van mij. Iemand die ik redelijk goed ken. Voor velen de dorpsgek. Zijn vader was vroeg overleden en toen hij een jaar of 16 was vond zijn moeder hem oud genoeg om op eigen benen te kunnen staan. Dat was waarschijnlijk ook de laatste keer dat hij zijn moeder wilde zien. 

Zwartwerk
Hij is superhandi…