Doorgaan naar hoofdcontent
Ik ben werkvinder

Een fantastische workshop gehad van Margreet Jonker uit Hengelo. Ze vertelt overtuigend hoe mensen leren sterker in hun schoenen te staan in een sollicitatiegesprek. 

Wat kan anders? Hoe krijg ik een beter inzicht in mezelf? Margreet Jonker vertelt in haar workshop Succesvol Solliciteren over 'de rode draad' in je leven. Daar 'moet' je je voldoende bewust van zijn. Wat je doet, kan dat ook anders? Kun je een andere cv maken die beter aansluit op wat werkgevers vragen? Op internet vind je veel voorbeelden van goede cv's.

Belangrijk is volgens Jonker dat je
- zorgt dat je goed kunt benoemen wat je precies wilt (duidelijkheid)
- hoe zet je andere mensen voor je in (heb je een 'kruiwagen')
- Wees pro-actief. Bel het bedrijf waar je graag aan de slag wilt. Vraag een rondleiding als je er solliciteert. Stel gerichte vragen. Laat goed merken dat je zeer geïnteresseerd bent. 

"Ik heb bijna al mijn banen verkregen door te netwerken", zegt Jonker. "Bel het bedrijf en treedt in contact met mensen die het kennen."

Maar: "Pas als je weet wie je bent en welke kwaliteiten je beheerst zou je gericht kunnen zoeken." Jonker suggereerde: Bel zo'n bedrijf eens op, lees de site drie keer goed en neem het woordgebruik over. Stuur een open sollicitatie. "Ga niet wachten tot er een vacature komt", zegt Jonker. "Dan ben je één van zo'n stapel sollicitaties." En ze houdt haar ene hand zeker 30 centimeter boven haar andere hand, alsof er een dikke stapel A4-tjes tussen ligt. 

"Werkvinders zijn jullie", zegt Jonker die nooit meer uit iemands mond de woorden "ik ben werkloos" wil horen. "Jullie zijn werkzoekers, of beter: werkvinders. Jouw sollicitatie is de oplossing voor het probleem dat een werkgever heeft. Investeer in jezelf. Je bent goud waard."

Bezoek ook haar site eens: https://margreetjonker.nl/

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een waxinelichtje aangestoken met mijn vriend en taalmaatje in de kapel. Hij betaalde de dertig cent, hoewel hij Islamitisch is. Maria en Jezus hebben ook voor hem een grote waarde. Een houvast. Vooral nu misschien. Het gaat niet goed met hem. Geboren en getogen in de oudste stad van de wereld, gevlucht voor het oorlogsgeweld in een bootje en onlangs opnieuw alles verloren. Op weg naar Parijs bijna alles kwijtgeraakt toen de bus hem achterliet bij een vreemd tankstation. 

ZwervenZonder mobiel, laptop en geld zwierf hij dagenlang in de Franse hoofdstad. Sliep in parken en riolen. Tot hij na dagen werd opgepakt omdat hij met een schaartje bezig was op straat in het hart van de zwaar bewaakte stad. Na een dag in een cel kreeg hij een aanval van een spierziekte die onder mensen in het Midden Oosten vaker voorkomt. 

PsychoseHij krijgt zware medicijnen en ziet kans via een kaartje van een tankstation zijn woonplaats te bellen en contact te krijgen via via met zijn familie. Hij heeft het gevoe…
Hij is agressief en laat duidelijk weten dat hij mij niet mag. Zijn gezicht is bleek, wat zoiets betekent dat hij klaar is om te vechten. Hij probeert me uit de tent te lokken. Mijn vriend negeert hem volkomen. We zitten met zijn drieën in de rookruimte van Mediant voor geestelijke gezondheidszorg.

Mustafa maakt een bekende gebaar wanneer de vijandelijke jongeman de ruimte heeft verlaten. Mustafa doet alsof hij een enorme splinter uit zijn voorhoofd trekt. "Alle Turken zijn niet goed wijs", zegt hij kalm. "Blaffende honden bijten niet", zeg ik tegen mijn Syrische vriend waarna ik uitleg wat ik daarmee bedoel. "Blaffende honden bijten niet", herhaalt hij mijn woorden.

Zijn 24-ste verjaardag vierde hij deze week in zijn kamer bij Mediant. Een slinger met vlaggetjes hangt nog boven zijn bed en op het tafeltje ligt een boek dat ik hem heb gegeven. Het gaat over het oneindige heelal. Er ligt een vel papier met aantekeningen onder het boek. Mustafa leest er fanat…
Schoten bij arrestatie voor politiebureau

Een schietpartij van dichtbij meegemaakt. Nota bene voor het politiebureau in onze stad. We deden boodschappen en hoorden, eenmaal buiten op de fiets, vier of vijf knallen vlak achter elkaar. ´Zal wel vuurwerk zijn´, dacht ik. Maar aan de houding van mensen op straat leidde ik direct af dat er iets bijzonders aan de hand moest zijn. Mensen stonden verstijfd naar de ingang van het politiebureau te kijken. Vier agenten zaten inmiddels bovenop een persoon die liggend op de grond geen kant meer op kon. In de verte hoorde ik een sirene van een politiewagen maar het gevaar was al geweken. 



Een week later hoorde ik wie de arrestant was. Het was een oud vriendje van mij. Iemand die ik redelijk goed ken. Voor velen de dorpsgek. Zijn vader was vroeg overleden en toen hij een jaar of 16 was vond zijn moeder hem oud genoeg om op eigen benen te kunnen staan. Dat was waarschijnlijk ook de laatste keer dat hij zijn moeder wilde zien. 

Zwartwerk
Hij is superhandi…