Doorgaan naar hoofdcontent
Internationale Vrouwendag, vijf jaar Taalpunt Menthol en het verlies van mensenlevens in Syrië komt steeds dichterbij. Mijn week in een notedop. Een cursist uit oorlogsgebied in Syrië is alleen maandag bij ons geweest op Nederlandse les. Een deel van haar familie is achtergebleven in Afrin dat nu al dagen onder vuur ligt van Turkse militairen. Ze krijgt begin deze week geen contact meer met hen. Ze is verslagen. Ze vreest het ergste. Complete huizenblokken zijn er weggevaagd met bombardementen. 


Het was allemaal niet gebeurd als vrouwen veel meer macht hadden. Mannen beginnen oorlogen, vrouwen niet. Zij weten wat het is negen maanden een kind dragen. Ze voelen hoe leven ontstaat, niet hoe levens eindigen. Deelname aan de eerste fakkeloptocht op de Internationale Vrouwendag in Hengelo voelt goed. De wandeling is ook voor vrede en verdraagzaamheid. Er moet nog zoveel veranderen in de wereld. 

En tot slot ben ik met mijn taalmaatje uit Syrië op het feestje van Wijkracht geweest in de bibliotheek. Taalpunt Menthol bestaat vijf jaar. Helaas moet de naam veranderen in het neutrale Taalpunt Hengelo omdat niet alleen aan buitenlanders, onder wie veel vluchtelingen uit Syrië en Eritrea, maar ook aan Nederlanders taalles nodig is van vrijwilligers. Sommige geboren en getogen Nederlanders kunnen hun eigen taal nauwelijks lezen, iets wat vluchtelingen meestal snel onder de knie hebben. De Nederlanders schamen zich daarvoor en durven zich vaak niet te melden. Ook dat moet snel veranderen, aldus onze SP-wethouder Mariska ten Heuw. Zie de video.

Video 5 jaar Taalpunt Menthol



Reacties

Populaire posts van deze blog

Een waxinelichtje aangestoken met mijn vriend en taalmaatje in de kapel. Hij betaalde de dertig cent, hoewel hij Islamitisch is. Maria en Jezus hebben ook voor hem een grote waarde. Een houvast. Vooral nu misschien. Het gaat niet goed met hem. Geboren en getogen in de oudste stad van de wereld, gevlucht voor het oorlogsgeweld in een bootje en onlangs opnieuw alles verloren. Op weg naar Parijs bijna alles kwijtgeraakt toen de bus hem achterliet bij een vreemd tankstation. 

ZwervenZonder mobiel, laptop en geld zwierf hij dagenlang in de Franse hoofdstad. Sliep in parken en riolen. Tot hij na dagen werd opgepakt omdat hij met een schaartje bezig was op straat in het hart van de zwaar bewaakte stad. Na een dag in een cel kreeg hij een aanval van een spierziekte die onder mensen in het Midden Oosten vaker voorkomt. 

PsychoseHij krijgt zware medicijnen en ziet kans via een kaartje van een tankstation zijn woonplaats te bellen en contact te krijgen via via met zijn familie. Hij heeft het gevoe…
Schoten bij arrestatie voor politiebureau

Een schietpartij van dichtbij meegemaakt. Nota bene voor het politiebureau in onze stad. We deden boodschappen en hoorden, eenmaal buiten op de fiets, vier of vijf knallen vlak achter elkaar. ´Zal wel vuurwerk zijn´, dacht ik. Maar aan de houding van mensen op straat leidde ik direct af dat er iets bijzonders aan de hand moest zijn. Mensen stonden verstijfd naar de ingang van het politiebureau te kijken. Vier agenten zaten inmiddels bovenop een persoon die liggend op de grond geen kant meer op kon. In de verte hoorde ik een sirene van een politiewagen maar het gevaar was al geweken. 



Een week later hoorde ik wie de arrestant was. Het was een oud vriendje van mij. Iemand die ik redelijk goed ken. Voor velen de dorpsgek. Zijn vader was vroeg overleden en toen hij een jaar of 16 was vond zijn moeder hem oud genoeg om op eigen benen te kunnen staan. Dat was waarschijnlijk ook de laatste keer dat hij zijn moeder wilde zien. 

Zwartwerk
Hij is superhandi…
Haha. Fantastisch. Johannes staat in de krant. De jonge vader uit Eritrea schittert op de foto. Ik ken hem goed van Itom Taal waar hij Nederlands leert. Soms help ik hem wat extra bij hem, of bij mij thuis. Maar wanneer ik hem app over het artikel blijkt dat hij eigenlijk niet precies te weten wat er is gebeurd. De fotograaf, ja. Dat herinnert hij zich. Maar een vrouwelijke journaliste heeft hij niet gezien. 'I am not happy with this krant, Marcel', appt hij terug. 




Eigenlijk vindt hij het hele verhaal 'jammer'. Zijn 'history', zoals opgeschreven in de krant, klopt niet, zegt hij. 'It's not my real history.' Hij spreekt nog slecht Nederlands en krijgt daarom hulp van een landgenoot uit Eritrea die wel goed Nederlands spreekt, zo vertelt de krant. Maar met een artikel in Tubantia heeft Johannes niet ingestemd. Het is eigenlijk allemaal langs hem heen gegaan. Hij voelt zich afgeschilderd als een stumperd. 'I am sad about that.' En zijn landgeno…