Doorgaan naar hoofdcontent
Chaos in de les

Het was een chaotische dag vandaag op de taalles voor vluchtelingen. Een aantal cursisten schoof bij mijn groepje aan omdat een collega afwezig was, ik had een nieuwe leerling erbij die wel Engels maar vrijwel geen Nederlands sprak en ik kreeg als klap op de vuurpijl onaangekondigd een student van een universiteit in Amsterdam bij onze groep aangeschoven die tussendoor de uitspraak van mijn leerlingen wilde gaan testen. En dat terwijl wij het lokaal deelden met nog een andere groep vluchtelingen die taallessen krijgen. De situatie is verre van ideaal. Onder het motto 'hoe meer zielen hoe meer vreugde' gingen we optimistisch van start. Niemand klaagde.

In de pauze sprak ik Mohamad die familie in Afrin heeft. De stad ligt al weken zwaar onder vuur van Turkse artillerie. De Koerden willen samen met het Syrische leger van Assad de indringers wegjagen. Mohamad laat me beelden zien op zijn mobieltje van zwaar gewonden kinderen en huizenblokken die met de grond gelijk zijn gemaakt. Familieleden uit Afrin delen de beelden via Facebook met hem. 

Een andere cursist die ook familie in Afrin heeft, was helemaal van streek door het oorlogsgeweld. Leren was er niet meer bij voor haar. Ze bleef weg van de les. Zij vreest het ergste voor de levens van haar dierbaren. In de krant lees je al weken niets meer over Afrin, wel soms iets over Ghouta, een stad even buiten Damascus. Het gebied is al jaren in handen van rebellen. De bewoners kregen er ook flink van langs tijdens de strijd tussen de rebellen en de soldaten van Assad. Hoe lang duurt de oorlog nog? 



Foto: Terwijl honderden mensen sterven in landen als Syriƫ komen er toch ook weer mensen bij. Dit jonge stel vluchtelingen kreeg een zoontje. Zij zijn dolgelukkig.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een waxinelichtje aangestoken met mijn vriend en taalmaatje in de kapel. Hij betaalde de dertig cent, hoewel hij Islamitisch is. Maria en Jezus hebben ook voor hem een grote waarde. Een houvast. Vooral nu misschien. Het gaat niet goed met hem. Geboren en getogen in de oudste stad van de wereld, gevlucht voor het oorlogsgeweld in een bootje en onlangs opnieuw alles verloren. Op weg naar Parijs bijna alles kwijtgeraakt toen de bus hem achterliet bij een vreemd tankstation. 

ZwervenZonder mobiel, laptop en geld zwierf hij dagenlang in de Franse hoofdstad. Sliep in parken en riolen. Tot hij na dagen werd opgepakt omdat hij met een schaartje bezig was op straat in het hart van de zwaar bewaakte stad. Na een dag in een cel kreeg hij een aanval van een spierziekte die onder mensen in het Midden Oosten vaker voorkomt. 

PsychoseHij krijgt zware medicijnen en ziet kans via een kaartje van een tankstation zijn woonplaats te bellen en contact te krijgen via via met zijn familie. Hij heeft het gevoe…
Schoten bij arrestatie voor politiebureau

Een schietpartij van dichtbij meegemaakt. Nota bene voor het politiebureau in onze stad. We deden boodschappen en hoorden, eenmaal buiten op de fiets, vier of vijf knallen vlak achter elkaar. ´Zal wel vuurwerk zijn´, dacht ik. Maar aan de houding van mensen op straat leidde ik direct af dat er iets bijzonders aan de hand moest zijn. Mensen stonden verstijfd naar de ingang van het politiebureau te kijken. Vier agenten zaten inmiddels bovenop een persoon die liggend op de grond geen kant meer op kon. In de verte hoorde ik een sirene van een politiewagen maar het gevaar was al geweken. 



Een week later hoorde ik wie de arrestant was. Het was een oud vriendje van mij. Iemand die ik redelijk goed ken. Voor velen de dorpsgek. Zijn vader was vroeg overleden en toen hij een jaar of 16 was vond zijn moeder hem oud genoeg om op eigen benen te kunnen staan. Dat was waarschijnlijk ook de laatste keer dat hij zijn moeder wilde zien. 

Zwartwerk
Hij is superhandi…
Haha. Fantastisch. Johannes staat in de krant. De jonge vader uit Eritrea schittert op de foto. Ik ken hem goed van Itom Taal waar hij Nederlands leert. Soms help ik hem wat extra bij hem, of bij mij thuis. Maar wanneer ik hem app over het artikel blijkt dat hij eigenlijk niet precies te weten wat er is gebeurd. De fotograaf, ja. Dat herinnert hij zich. Maar een vrouwelijke journaliste heeft hij niet gezien. 'I am not happy with this krant, Marcel', appt hij terug. 




Eigenlijk vindt hij het hele verhaal 'jammer'. Zijn 'history', zoals opgeschreven in de krant, klopt niet, zegt hij. 'It's not my real history.' Hij spreekt nog slecht Nederlands en krijgt daarom hulp van een landgenoot uit Eritrea die wel goed Nederlands spreekt, zo vertelt de krant. Maar met een artikel in Tubantia heeft Johannes niet ingestemd. Het is eigenlijk allemaal langs hem heen gegaan. Hij voelt zich afgeschilderd als een stumperd. 'I am sad about that.' En zijn landgeno…