Doorgaan naar hoofdcontent
Chaos in de les

Het was een chaotische dag vandaag op de taalles voor vluchtelingen. Een aantal cursisten schoof bij mijn groepje aan omdat een collega afwezig was, ik had een nieuwe leerling erbij die wel Engels maar vrijwel geen Nederlands sprak en ik kreeg als klap op de vuurpijl onaangekondigd een student van een universiteit in Amsterdam bij onze groep aangeschoven die tussendoor de uitspraak van mijn leerlingen wilde gaan testen. En dat terwijl wij het lokaal deelden met nog een andere groep vluchtelingen die taallessen krijgen. De situatie is verre van ideaal. Onder het motto 'hoe meer zielen hoe meer vreugde' gingen we optimistisch van start. Niemand klaagde.

In de pauze sprak ik Mohamad die familie in Afrin heeft. De stad ligt al weken zwaar onder vuur van Turkse artillerie. De Koerden willen samen met het Syrische leger van Assad de indringers wegjagen. Mohamad laat me beelden zien op zijn mobieltje van zwaar gewonden kinderen en huizenblokken die met de grond gelijk zijn gemaakt. Familieleden uit Afrin delen de beelden via Facebook met hem. 

Een andere cursist die ook familie in Afrin heeft, was helemaal van streek door het oorlogsgeweld. Leren was er niet meer bij voor haar. Ze bleef weg van de les. Zij vreest het ergste voor de levens van haar dierbaren. In de krant lees je al weken niets meer over Afrin, wel soms iets over Ghouta, een stad even buiten Damascus. Het gebied is al jaren in handen van rebellen. De bewoners kregen er ook flink van langs tijdens de strijd tussen de rebellen en de soldaten van Assad. Hoe lang duurt de oorlog nog? 



Foto: Terwijl honderden mensen sterven in landen als Syriƫ komen er toch ook weer mensen bij. Dit jonge stel vluchtelingen kreeg een zoontje. Zij zijn dolgelukkig.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Weer zo'n fantastische dag gehad bij Itom Taal. Het vroor buiten dat het kraakte. En de cursisten kwamen ijskoud naar de Jacob Catsstraat in Hengelo toegestroomd om hun kennis van de Nederlandse taal te verbeteren. Een van onze altijd vrolijke docenten zong in de pauze zo maar het titellied van Noddy, de Engelse kinderserie over een grappig mannetje dat met zijn autootje het een na het andere bijzondere avonturen beleeft. 


Drie van onze cursisten vonden het lied zo grappig dat ze het onmiddellijk opzochten op internet en afspeelden waarna het vrolijke humeur van onze collega escaleerde naar een opperbeste stemming dat de drie volwassen kerels weer aanzette tot meer lol onder elkaar. De uitbundiger sfeer bleef de hele pauze van een half uur domineren en leek iedereen mee te slepen. 

Nog even het filmpje opgezocht voor al die mensen die samen met hun kinderen naar Noddy keken. De heerlijke combinatie van vrijwilligers en beroepskrachten bewijst maar weer een fantastische formule te zi…
Wist je dat de turbines voor de opwekking van elektriciteit precies op 3000 toeren draaien? Anders is de netspanning niet exact 50 hertz. De klokken gaan dan te snel of juist te langzaam draaien. In de Verenigde Staten draait het net op 60 hertz. Vandaag heb ik dat geleerd in het Industriemuseum van Oyfo in Hengelo, die vlakbij de moskee staat waar Mustafa vrijdag nog was om te bidden. 

Hij lijkt het museum interessant te vinden. Mijn Syrische vriend was de afspraak voor deze zogeheten Draai en Doedag vergeten. Hij dacht dat dit volgende week zondag zou zijn.






Een half uur nadat ik hem had gebeld troffen we elkaar dan toch bij de bibliotheek om van daar uit door te fietsen naar Oyfo, het voormalige industriemuseum Heim. Uitleggen waar dat is leek te moeilijk door de taalkloof tussen ons. We hadden de begane grond 'gedaan' toen zijn vader plotseling voor de deur stond van het museum. Hij was kennelijk nieuwsgierig geworden wie die man was die zijn zoon nu al enkele maanden elke we…
Pas drie maanden help ik vluchtelingen die in Twente zijn neergestreken en al voor de tweede keer is er een baby geboren. Een van onze cursisten kreeg een jongetje. Deze is van een Syrische dame. Zij kreeg een teddybeer en allerlei handige spullen voor haar kindje, zoals handdoekjes. De andere baby die nu is geboren is van een Eritrese. Moeder maakt het goed, aldus een van onze vrouwelijke docenten die een berichtje van de jonge moeder ontving. 


De jonge moeder zit in mijn groepje en is al een aantal weken afwezig. Ze zou een jongetje krijgen, zo wist ze al van de verloskundige. En ze zou in het ziekenhuis in Almelo gaan bevallen. Daar heeft ze bewust voor gekozen. Ik wil de lezers van dit blog een foto van de nieuwe inwoner van ons land niet onthouden. Is hij niet prachtig?