Doorgaan naar hoofdcontent
Was ik maar een arabier, een soenniet om precies te zijn. Dan mag ik vier vrouwen hebben. Mustafa merkt echter 'een maartje' op. Als er één vrouw een auto en een huis heeft, moeten de andere drie dat ook krijgen. Hij zoekt naar de Nederlandse betekenis van een onverstaanbaar Arabische woord op zijn smartphone en roept dan uit: 'gerechtigheid'. Elke vrouw heeft gelijke rechten, zegt Mustafa. Ik ben nu zes weken zijn taalcoach en ik snap nog steeds geen snars van veel zaken uit zijn cultuur in Syrië.

Vrouwen zijn toch jaloers op elkaar als ze niet hetzelfde krijgen, zeg ik tegen Mustafa. Maar hij schudt zijn hoofd. 'Jaloers hoeven Arabische vrouwen niet op elkaar te zijn. Als er maar gerechtigheid is', verduidelijkt hij.  Je moet dus gewoon steenrijk zijn, zeg ik tegen Mustafa. 'En als jouw bedrijf plotseling slecht draait, moet je dan van enkele vrouwen scheiden, vraag ik hem. Nee, zegt hij. De vrouwen moeten... er volgt weer een voor mij onverstaanbaar Arabisch woord en hij zoekt op zijn smartphone. Hij laat me het schermpje zien waarop in Romeinse letters het woord Geduld leesbaar is. 'De vrouwen moeten geduld hebben' en een lach verschijnt weer op zijn gezicht.

Mustafa komt uit Damascus dat een gewone westerse stad had kunnen zijn, waar sjiieten, alevieten, druzen en christenen gewoon naast elkaar woonden zonder dat ze soms van elkaar wisten welke achtergrond en welk geloof ze precies hadden. 'Zelfs joden woonden in onze stad', verzekert Mustafa mij. Hij vluchtte twee jaren geleden met een boot van Turkije naar Griekenland. Na vijf, zes uur in het donker en de regen werden zij opgepikt door een groot schip die hen na twee uren varen aan vaste wal zette.

Zijn broer ging hem voor. Hij ging met een schip met 500 passagiers van Libië naar Italië. Toen de kapitein van een schip de vluchtelingen in de gaten kreeg, stuurde de Italiaanse kustwacht verkenners via een helikopter of een vliegtuig, Mustafa weet het niet meer precies. Later volgden kleine schepen met onder meer warme jassen. Bij het uitdelen van de jassen ging het mis. De boot kapseisde en zonk. Meer dan 350 opvarenden verdronken. De broer van Mustafa kon het nog allemaal navertellen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een waxinelichtje aangestoken met mijn vriend en taalmaatje in de kapel. Hij betaalde de dertig cent, hoewel hij Islamitisch is. Maria en Jezus hebben ook voor hem een grote waarde. Een houvast. Vooral nu misschien. Het gaat niet goed met hem. Geboren en getogen in de oudste stad van de wereld, gevlucht voor het oorlogsgeweld in een bootje en onlangs opnieuw alles verloren. Op weg naar Parijs bijna alles kwijtgeraakt toen de bus hem achterliet bij een vreemd tankstation. 

ZwervenZonder mobiel, laptop en geld zwierf hij dagenlang in de Franse hoofdstad. Sliep in parken en riolen. Tot hij na dagen werd opgepakt omdat hij met een schaartje bezig was op straat in het hart van de zwaar bewaakte stad. Na een dag in een cel kreeg hij een aanval van een spierziekte die onder mensen in het Midden Oosten vaker voorkomt. 

PsychoseHij krijgt zware medicijnen en ziet kans via een kaartje van een tankstation zijn woonplaats te bellen en contact te krijgen via via met zijn familie. Hij heeft het gevoe…
Schoten bij arrestatie voor politiebureau

Een schietpartij van dichtbij meegemaakt. Nota bene voor het politiebureau in onze stad. We deden boodschappen en hoorden, eenmaal buiten op de fiets, vier of vijf knallen vlak achter elkaar. ´Zal wel vuurwerk zijn´, dacht ik. Maar aan de houding van mensen op straat leidde ik direct af dat er iets bijzonders aan de hand moest zijn. Mensen stonden verstijfd naar de ingang van het politiebureau te kijken. Vier agenten zaten inmiddels bovenop een persoon die liggend op de grond geen kant meer op kon. In de verte hoorde ik een sirene van een politiewagen maar het gevaar was al geweken. 



Een week later hoorde ik wie de arrestant was. Het was een oud vriendje van mij. Iemand die ik redelijk goed ken. Voor velen de dorpsgek. Zijn vader was vroeg overleden en toen hij een jaar of 16 was vond zijn moeder hem oud genoeg om op eigen benen te kunnen staan. Dat was waarschijnlijk ook de laatste keer dat hij zijn moeder wilde zien. 

Zwartwerk
Hij is superhandi…
Haha. Fantastisch. Johannes staat in de krant. De jonge vader uit Eritrea schittert op de foto. Ik ken hem goed van Itom Taal waar hij Nederlands leert. Soms help ik hem wat extra bij hem, of bij mij thuis. Maar wanneer ik hem app over het artikel blijkt dat hij eigenlijk niet precies te weten wat er is gebeurd. De fotograaf, ja. Dat herinnert hij zich. Maar een vrouwelijke journaliste heeft hij niet gezien. 'I am not happy with this krant, Marcel', appt hij terug. 




Eigenlijk vindt hij het hele verhaal 'jammer'. Zijn 'history', zoals opgeschreven in de krant, klopt niet, zegt hij. 'It's not my real history.' Hij spreekt nog slecht Nederlands en krijgt daarom hulp van een landgenoot uit Eritrea die wel goed Nederlands spreekt, zo vertelt de krant. Maar met een artikel in Tubantia heeft Johannes niet ingestemd. Het is eigenlijk allemaal langs hem heen gegaan. Hij voelt zich afgeschilderd als een stumperd. 'I am sad about that.' En zijn landgeno…