Doorgaan naar hoofdcontent


Twintig, misschien wel dertig keer keek hij uit vanaf de berg Qasioun over de gigantische stad Damascus, zijn voormalige woonplaats. Bij zonsondergang is het uitzicht op de oudste, bewoonde stad op aarde onvergetelijk, verzekert hij me. En wolken zij er nooit. Verliefde paartjes trekken er naar toe. Mensen eten, drinken en roken er waterpijp, shisha. Arme volkswijken liggen als een halve maan om de oude stadkern, de voormalige hoofdstad van het Arabische rijk. Hoge gebouwen zijn er niet. Wel koepels, veel koepels. De markt (soek) is er vele malen groter dan de Albert Cuyp in Amsterdam. Mustafa die ik nu al enkele weken coach, is verrukt. 

Hij heeft een bibliotheekboek in handen dat een Nederlandse toerist schreef vlak voordat de oorlog in Syrië begon. De schrijver is euforisch wanneer hij er rond trekt. De fantastische 
Omajjaden moskee (foto), Mustafa is er geweest. Het hoofd van Johannes de Doper, naar wie ik vernoemd ben, werd (of misschien wordt) er als relikwie bewaard. Hij is een profeet voor zowel christenen als islamieten, meldt Wikipedia.  



Mustafa is er geboren en getogen. Hij ging er met vrienden in een cabrio regelmatig naar de kust. Zo'n 150 kilometer rijden, in een paar uurtjes rijden over de snelweg. Samen muziek maken, samen zingen. Dit is een tijd die niet meer zal terugkeren, denkt hij. Het land komt deze klap van de oorlog niet meer te boven. Hij zal in Nederland een bestaan opbouwen. Eerst de taal leren, daarna studeren en dan werken. Maar de gemeente wil dat hij nu al gaat werken.

"Schoenmaken", zegt Mustafa. Schoenmaken? Na enige tijd begrijp ik pas wat hij bedoelt. Schoonmaken. Maar hij wil niet gaat poetsen. Dan kan hij niet Nederlands praten en leert hij de taal niet snel genoeg.  Dat wil hij. Eerst de taal leren. Het boek leen ik hem de komende dagen. Hij heeft geen abonnement op de bieb.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een waxinelichtje aangestoken met mijn vriend en taalmaatje in de kapel. Hij betaalde de dertig cent, hoewel hij Islamitisch is. Maria en Jezus hebben ook voor hem een grote waarde. Een houvast. Vooral nu misschien. Het gaat niet goed met hem. Geboren en getogen in de oudste stad van de wereld, gevlucht voor het oorlogsgeweld in een bootje en onlangs opnieuw alles verloren. Op weg naar Parijs bijna alles kwijtgeraakt toen de bus hem achterliet bij een vreemd tankstation. 

ZwervenZonder mobiel, laptop en geld zwierf hij dagenlang in de Franse hoofdstad. Sliep in parken en riolen. Tot hij na dagen werd opgepakt omdat hij met een schaartje bezig was op straat in het hart van de zwaar bewaakte stad. Na een dag in een cel kreeg hij een aanval van een spierziekte die onder mensen in het Midden Oosten vaker voorkomt. 

PsychoseHij krijgt zware medicijnen en ziet kans via een kaartje van een tankstation zijn woonplaats te bellen en contact te krijgen via via met zijn familie. Hij heeft het gevoe…
Hij is agressief en laat duidelijk weten dat hij mij niet mag. Zijn gezicht is bleek, wat zoiets betekent dat hij klaar is om te vechten. Hij probeert me uit de tent te lokken. Mijn vriend negeert hem volkomen. We zitten met zijn drieën in de rookruimte van Mediant voor geestelijke gezondheidszorg.

Mustafa maakt een bekende gebaar wanneer de vijandelijke jongeman de ruimte heeft verlaten. Mustafa doet alsof hij een enorme splinter uit zijn voorhoofd trekt. "Alle Turken zijn niet goed wijs", zegt hij kalm. "Blaffende honden bijten niet", zeg ik tegen mijn Syrische vriend waarna ik uitleg wat ik daarmee bedoel. "Blaffende honden bijten niet", herhaalt hij mijn woorden.

Zijn 24-ste verjaardag vierde hij deze week in zijn kamer bij Mediant. Een slinger met vlaggetjes hangt nog boven zijn bed en op het tafeltje ligt een boek dat ik hem heb gegeven. Het gaat over het oneindige heelal. Er ligt een vel papier met aantekeningen onder het boek. Mustafa leest er fanat…
Schoten bij arrestatie voor politiebureau

Een schietpartij van dichtbij meegemaakt. Nota bene voor het politiebureau in onze stad. We deden boodschappen en hoorden, eenmaal buiten op de fiets, vier of vijf knallen vlak achter elkaar. ´Zal wel vuurwerk zijn´, dacht ik. Maar aan de houding van mensen op straat leidde ik direct af dat er iets bijzonders aan de hand moest zijn. Mensen stonden verstijfd naar de ingang van het politiebureau te kijken. Vier agenten zaten inmiddels bovenop een persoon die liggend op de grond geen kant meer op kon. In de verte hoorde ik een sirene van een politiewagen maar het gevaar was al geweken. 



Een week later hoorde ik wie de arrestant was. Het was een oud vriendje van mij. Iemand die ik redelijk goed ken. Voor velen de dorpsgek. Zijn vader was vroeg overleden en toen hij een jaar of 16 was vond zijn moeder hem oud genoeg om op eigen benen te kunnen staan. Dat was waarschijnlijk ook de laatste keer dat hij zijn moeder wilde zien. 

Zwartwerk
Hij is superhandi…