Doorgaan naar hoofdcontent



Het contrast kan bijna niet groter. 's Morgens geef ik Nederlands aan een oude man uit Syrië, Aziz (58), die nog een zieke, gevluchte broer heeft in Zweden en 's middags interview ik een jonge vrouw, geboren uit Syrische ouders. Zij spreekt vloeiend Nederlands met een Twentse accent en ze praat alleen maar over verre warme vakantieoorden zoals de Nederlandse Antillen, de Malediven en de Griekse eilanden. 

Akadia Mourad (19) is mede-organisator van de eerste vakantiebeurs van het ROC van Twente in Hengelo. Op Instagram heeft ze een account waarop natuurlijk een reeks zelfportretten zijn te zien. Ze lijk er een filmster of fotomodel. Ze is in Nederland geboren, vertelt ze en haar ouders kwamen hier naar toe voordat de oorlog zeven jaren geleden uitbrak. 




Aziz heeft een totaal andere achtergrond. Hij is pas twee jaren geleden het door oorlog verscheurde land ontvlucht. Hij was boer en kok, vertelt hij en leefde in Koerdisch gebied waar de grenzen van Syrië, Turkije en Irak samenkomen. Aziz spreekt maar een paar woorden Nederlands. Voor hem is het extra moeilijk een vreemde taal te leren want hij spreekt geen Engels zoals veel jonge Syriërs. Hij luistert aandachtig wanneer ik voorlees en kijkt naar de plaatjes naast de tekst. Hij zegt altijd dat hij begrijpt wat ik zeg, misschien is dat uit beleefdheid. Maar wanneer ik hem er iets over vraag blijft hij het antwoord vaak schuldig. Meestal haakt hij voortijdig af in de les. Hoofdpijn en soms buikpijn krijgt hij er van. Even een rookpauze. Maar soms keert hij daarna niet meer terug in het lokaal. Het wordt hem snel te veel.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een waxinelichtje aangestoken met mijn vriend en taalmaatje in de kapel. Hij betaalde de dertig cent, hoewel hij Islamitisch is. Maria en Jezus hebben ook voor hem een grote waarde. Een houvast. Vooral nu misschien. Het gaat niet goed met hem. Geboren en getogen in de oudste stad van de wereld, gevlucht voor het oorlogsgeweld in een bootje en onlangs opnieuw alles verloren. Op weg naar Parijs bijna alles kwijtgeraakt toen de bus hem achterliet bij een vreemd tankstation. 

ZwervenZonder mobiel, laptop en geld zwierf hij dagenlang in de Franse hoofdstad. Sliep in parken en riolen. Tot hij na dagen werd opgepakt omdat hij met een schaartje bezig was op straat in het hart van de zwaar bewaakte stad. Na een dag in een cel kreeg hij een aanval van een spierziekte die onder mensen in het Midden Oosten vaker voorkomt. 

PsychoseHij krijgt zware medicijnen en ziet kans via een kaartje van een tankstation zijn woonplaats te bellen en contact te krijgen via via met zijn familie. Hij heeft het gevoe…
Schoten bij arrestatie voor politiebureau

Een schietpartij van dichtbij meegemaakt. Nota bene voor het politiebureau in onze stad. We deden boodschappen en hoorden, eenmaal buiten op de fiets, vier of vijf knallen vlak achter elkaar. ´Zal wel vuurwerk zijn´, dacht ik. Maar aan de houding van mensen op straat leidde ik direct af dat er iets bijzonders aan de hand moest zijn. Mensen stonden verstijfd naar de ingang van het politiebureau te kijken. Vier agenten zaten inmiddels bovenop een persoon die liggend op de grond geen kant meer op kon. In de verte hoorde ik een sirene van een politiewagen maar het gevaar was al geweken. 



Een week later hoorde ik wie de arrestant was. Het was een oud vriendje van mij. Iemand die ik redelijk goed ken. Voor velen de dorpsgek. Zijn vader was vroeg overleden en toen hij een jaar of 16 was vond zijn moeder hem oud genoeg om op eigen benen te kunnen staan. Dat was waarschijnlijk ook de laatste keer dat hij zijn moeder wilde zien. 

Zwartwerk
Hij is superhandi…
Haha. Fantastisch. Johannes staat in de krant. De jonge vader uit Eritrea schittert op de foto. Ik ken hem goed van Itom Taal waar hij Nederlands leert. Soms help ik hem wat extra bij hem, of bij mij thuis. Maar wanneer ik hem app over het artikel blijkt dat hij eigenlijk niet precies te weten wat er is gebeurd. De fotograaf, ja. Dat herinnert hij zich. Maar een vrouwelijke journaliste heeft hij niet gezien. 'I am not happy with this krant, Marcel', appt hij terug. 




Eigenlijk vindt hij het hele verhaal 'jammer'. Zijn 'history', zoals opgeschreven in de krant, klopt niet, zegt hij. 'It's not my real history.' Hij spreekt nog slecht Nederlands en krijgt daarom hulp van een landgenoot uit Eritrea die wel goed Nederlands spreekt, zo vertelt de krant. Maar met een artikel in Tubantia heeft Johannes niet ingestemd. Het is eigenlijk allemaal langs hem heen gegaan. Hij voelt zich afgeschilderd als een stumperd. 'I am sad about that.' En zijn landgeno…