Doorgaan naar hoofdcontent



Het contrast kan bijna niet groter. 's Morgens geef ik Nederlands aan een oude man uit Syrië, Aziz (58), die nog een zieke, gevluchte broer heeft in Zweden en 's middags interview ik een jonge vrouw, geboren uit Syrische ouders. Zij spreekt vloeiend Nederlands met een Twentse accent en ze praat alleen maar over verre warme vakantieoorden zoals de Nederlandse Antillen, de Malediven en de Griekse eilanden. Akadia Mourad (19) is mede-organisator van de eerste vakantiebeurs van het ROC van Twente in Hengelo. Op Instagram heeft ze een account waarop natuurlijk een reeks zelfportretten zijn te zien. Ze lijk er een filmster of fotomodel. Ze is in Nederland geboren, vertelt ze en haar ouders kwamen hier naar toe voordat de oorlog zeven jaren geleden uitbrak. 



Aziz heeft een totaal andere achtergrond. Hij is pas twee jaren geleden het door oorlog verscheurde land ontvlucht. Hij was boer en kok, vertelt hij en leefde in Koerdisch gebied waar de grenzen van Syrië, Turkije en Irak samenkomen. Aziz spreekt maar een paar woorden Nederlands. Voor hem is het extra moeilijk een vreemde taal te leren want hij spreekt geen Engels zoals veel jonge Syriërs. Hij luistert aandachtig wanneer ik voorlees en kijkt naar de plaatjes naast de tekst. Hij zegt altijd dat hij begrijpt wat ik zeg, misschien is dat uit beleefdheid. Maar wanneer ik hem er iets over vraag blijft hij het antwoord vaak schuldig. Meestal haakt hij voortijdig af in de les. Hoofdpijn en soms buikpijn krijgt hij er van. Even een rookpauze. Maar soms keert hij daarna niet meer terug in het lokaal. Het wordt hem snel te veel.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Wist je dat de turbines voor de opwekking van elektriciteit precies op 3000 toeren draaien? Anders is de netspanning niet exact 50 hertz. De klokken gaan dan te snel of juist te langzaam draaien. In de Verenigde Staten draait het net op 60 hertz. Vandaag heb ik dat geleerd in het Industriemuseum van Oyfo in Hengelo, die vlakbij de moskee staat waar Mustafa vrijdag nog was om te bidden. 

Hij lijkt het museum interessant te vinden. Mijn Syrische vriend was de afspraak voor deze zogeheten Draai en Doedag vergeten. Hij dacht dat dit volgende week zondag zou zijn.






Een half uur nadat ik hem had gebeld troffen we elkaar dan toch bij de bibliotheek om van daar uit door te fietsen naar Oyfo, het voormalige industriemuseum Heim. Uitleggen waar dat is leek te moeilijk door de taalkloof tussen ons. We hadden de begane grond 'gedaan' toen zijn vader plotseling voor de deur stond van het museum. Hij was kennelijk nieuwsgierig geworden wie die man was die zijn zoon nu al enkele maanden elke we…
Pas drie maanden help ik vluchtelingen die in Twente zijn neergestreken en al voor de tweede keer is er een baby geboren. Een van onze cursisten kreeg een jongetje. Deze is van een Syrische dame. Zij kreeg een teddybeer en allerlei handige spullen voor haar kindje, zoals handdoekjes. De andere baby die nu is geboren is van een Eritrese. Moeder maakt het goed, aldus een van onze vrouwelijke docenten die een berichtje van de jonge moeder ontving. 


De jonge moeder zit in mijn groepje en is al een aantal weken afwezig. Ze zou een jongetje krijgen, zo wist ze al van de verloskundige. En ze zou in het ziekenhuis in Almelo gaan bevallen. Daar heeft ze bewust voor gekozen. Ik wil de lezers van dit blog een foto van de nieuwe inwoner van ons land niet onthouden. Is hij niet prachtig? 
Een huid zo glad als haar huid heb ik nog nooit gezien. Haar gezicht is exact symmetrisch. Haar ogen staren me altijd strak in mijn gezicht aan. Ik bloos bijna de eerste keer en kijk snel weg. Ze is wonderschoon. Maar haar hoofdhaar heb ik nog nooit gezien. Een hoofddoek verbergt alles. Haar ogen ontwijken mij zelden. Ze vraagt aanvankelijk niets aan mij. Heeft ze een geheim of is ze gewoon een islamitische vrouw zoals er zoveel zijn? Zijdezacht spreekt ze bijna feilloos mijn Nederlandse woorden na. Haar verborgen oren absorberen mijn stemgeluid zonder schijnbaar enige moeite. Ze praat zo zacht dat alles binnen en buiten de ruimte lijkt stil te vallen. Geen auto's en brommers meer buiten op straat. Haar stem klinkt zo breekbaar dat het me aangrijpt. Ik moet er na afloop van de les steeds aan denken. Ze komt uit Syrië dat al zeven jaar met zichzelf in oorlog is. Wat hebben haar ogen gezien? Is haar huis in Damascus gebombardeerd? Zijn er tanks binnen gereden en mortieren afgeschote…