Doorgaan naar hoofdcontent


Een huid zo glad als haar huid heb ik nog nooit gezien. Haar gezicht is exact symmetrisch. Haar ogen staren me altijd strak in mijn gezicht aan. Ik bloos bijna de eerste keer en kijk snel weg. Ze is wonderschoon. Maar haar hoofdhaar heb ik nog nooit gezien. Een hoofddoek verbergt alles. Haar ogen ontwijken mij zelden. Ze vraagt aanvankelijk niets aan mij. Heeft ze een geheim of is ze gewoon een islamitische vrouw zoals er zoveel zijn? Zijdezacht spreekt ze bijna feilloos mijn Nederlandse woorden na. Haar verborgen oren absorberen mijn stemgeluid zonder schijnbaar enige moeite. Ze praat zo zacht dat alles binnen en buiten de ruimte lijkt stil te vallen. Geen auto's en brommers meer buiten op straat. Haar stem klinkt zo breekbaar dat het me aangrijpt. Ik moet er na afloop van de les steeds aan denken. Ze komt uit SyriĆ« dat al zeven jaar met zichzelf in oorlog is. Wat hebben haar ogen gezien? Is haar huis in Damascus gebombardeerd? Zijn er tanks binnen gereden en mortieren afgeschoten? Hebben sluipschutters van de regering rebellen uit omringende landen gedood? Denken ze dat er een andere tijd komt? 



Ze leert pijlsnel. Alleen de 'ui' spreekt ze regelmatig als uit als 'au'. Huis wordt house, zoals de Engelsen hun woningen noemen. Ik blijf de uitspraak ook de week daarna in de lessen Nederlands herhalen. Op deze dinsdagochtend lukt het haar de ui goed uit te spreken. Ik geef haar het bekende teken met mijn duim omhoog. Ze lacht voor de eerste keer naar me. Het voelt alsof ik zojuist de hoofdprijs in de loterij heb gewonnen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een waxinelichtje aangestoken met mijn vriend en taalmaatje in de kapel. Hij betaalde de dertig cent, hoewel hij Islamitisch is. Maria en Jezus hebben ook voor hem een grote waarde. Een houvast. Vooral nu misschien. Het gaat niet goed met hem. Geboren en getogen in de oudste stad van de wereld, gevlucht voor het oorlogsgeweld in een bootje en onlangs opnieuw alles verloren. Op weg naar Parijs bijna alles kwijtgeraakt toen de bus hem achterliet bij een vreemd tankstation. 

ZwervenZonder mobiel, laptop en geld zwierf hij dagenlang in de Franse hoofdstad. Sliep in parken en riolen. Tot hij na dagen werd opgepakt omdat hij met een schaartje bezig was op straat in het hart van de zwaar bewaakte stad. Na een dag in een cel kreeg hij een aanval van een spierziekte die onder mensen in het Midden Oosten vaker voorkomt. 

PsychoseHij krijgt zware medicijnen en ziet kans via een kaartje van een tankstation zijn woonplaats te bellen en contact te krijgen via via met zijn familie. Hij heeft het gevoe…
Schoten bij arrestatie voor politiebureau

Een schietpartij van dichtbij meegemaakt. Nota bene voor het politiebureau in onze stad. We deden boodschappen en hoorden, eenmaal buiten op de fiets, vier of vijf knallen vlak achter elkaar. ´Zal wel vuurwerk zijn´, dacht ik. Maar aan de houding van mensen op straat leidde ik direct af dat er iets bijzonders aan de hand moest zijn. Mensen stonden verstijfd naar de ingang van het politiebureau te kijken. Vier agenten zaten inmiddels bovenop een persoon die liggend op de grond geen kant meer op kon. In de verte hoorde ik een sirene van een politiewagen maar het gevaar was al geweken. 



Een week later hoorde ik wie de arrestant was. Het was een oud vriendje van mij. Iemand die ik redelijk goed ken. Voor velen de dorpsgek. Zijn vader was vroeg overleden en toen hij een jaar of 16 was vond zijn moeder hem oud genoeg om op eigen benen te kunnen staan. Dat was waarschijnlijk ook de laatste keer dat hij zijn moeder wilde zien. 

Zwartwerk
Hij is superhandi…
Haha. Fantastisch. Johannes staat in de krant. De jonge vader uit Eritrea schittert op de foto. Ik ken hem goed van Itom Taal waar hij Nederlands leert. Soms help ik hem wat extra bij hem, of bij mij thuis. Maar wanneer ik hem app over het artikel blijkt dat hij eigenlijk niet precies te weten wat er is gebeurd. De fotograaf, ja. Dat herinnert hij zich. Maar een vrouwelijke journaliste heeft hij niet gezien. 'I am not happy with this krant, Marcel', appt hij terug. 




Eigenlijk vindt hij het hele verhaal 'jammer'. Zijn 'history', zoals opgeschreven in de krant, klopt niet, zegt hij. 'It's not my real history.' Hij spreekt nog slecht Nederlands en krijgt daarom hulp van een landgenoot uit Eritrea die wel goed Nederlands spreekt, zo vertelt de krant. Maar met een artikel in Tubantia heeft Johannes niet ingestemd. Het is eigenlijk allemaal langs hem heen gegaan. Hij voelt zich afgeschilderd als een stumperd. 'I am sad about that.' En zijn landgeno…